Written by ：S-ter กรกีรติกวีกาญจน์
คนที่อ่อนและล้า
มีเธอเข้ามาในวันเหงาๆ
เตือนตัวเองเบาๆ
ว่าควรห้ามใจ
ไม่อยากเจอซ้ำๆ
ไม่อยากทุ่มเทให้ใคร
หมดทั้งใจ
กลัวต้องเป็นฝันร้าย
อีกครั้งหนึ่ง
เธออาจจะเป็นดั่งเช่นน้ำ
เย็นชโลมจิตใจ
หรืออาจเป็นไฟที่มา
แผดเผา
บางทีใจเธอก็ดูยากเย็น
จนเกินจะคาดเดา
ก็รู้ต้องหยุดตรงนี้
แต่ฉันก็ปล่อยให้ใจ
รักไปโดยไม่มีเหตุผล
รักเธอโดยไม่มีข้อแม้
โดยไม่แคร์
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้
เป็นอย่างไร
ถ้าใจเธอไม่จริงอย่างนั้น
หยุดฉันทีได้ไหม
ก่อนที่หัวใจ
จะรักเธอไปกว่านี้
ทุกครั้งที่เธอทำดีให้กัน
ยิ่งทำให้ฉันคิดมาก
ไม่อยากยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป
ห้ามตัวเองทีไร
ทำไมข้างในมันยิ่งเรียกร้อง
เหมือนว่าในสมอง
ไม่ยอมสั่งหัวใจ
รักไปโดยไม่มีเหตุผล
รักเธอโดยไม่มีข้อแม้
โดยไม่แคร์
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้เป็นอย่างไร
ถ้าใจเธอไม่จริงอย่างนั้น
หยุดฉันทีได้ไหม
ก่อนที่หัวใจ
จะรักเธอไปกว่านี้
กว่านี้
ก่อนที่หัวใจ
จะรักใครไปอีกครั้ง